تبلیغات
دانشجویان مکانیک دانشگاه سمنان ورودی 90 - احمدک ...

احمدک ...

نویسنده :پویان نیّری
تاریخ:چهارشنبه 17 اسفند 1390-01:21 ب.ظ

(برای نمایش بهتر از مرورگر فایرفاکس استفاده کنید ، یا فایل پی دی اف موجود در ادامه مطلب را دانلود کنید)


احمدک ...

معلم به ناگه چو آمد ، کلاس ، چو شهری فروخفته خاموش شد                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               سخن‌های ناگفته در مغزها ، به لب نارسیده فراموش شد

معلم ز کار مداوم مدام ، غضبناک و فرسوده و خسته بود                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               جوان بود ودر عنفوان شباب ، جوانی از او رخت بر بسته بود


سکوت کلاس غم‌آلود را ، صدای درشت معلم شکست                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               ز جا احمدک جست بند دلش ، بدین بی‌خبر بانگ ناگه گسست


بیا احمدک درس دیروز را ، بخوان تا ببینم که سعدی چه گفت                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               ولی احمدک درس ناخوانده بود ، به جز آن‌چه دیروز آنجا شنفت


عرق چون شتابان سرشک یتیم ، خطوط خجالت به رویش نگاشت                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               لباس پر از وصله و ژنده‌اش ، به روی تن لاغرش لرزه داشت


زبانش به لکنت بیفتاد و گفت ، بنی‌آدم اعضای یک‌دیگرند                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               وجودش به یکباره فریاد کرد ، که در آفرینش ز یک گوهرند


در اقلیم ما رنج بر مردمان ، زبان دلش گفت بی‌اختیار                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               چو عضوی به درد آورد روزگار ، دگر عضوها را نماند قرار


تو کز ........تو کز                                                                                                                                                                              ...........

                                                                                                                                                                               وای یادش نبود


جهان پیش چشمش سیه پوش شد                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               نگاهی به سنگینی از روی شرم ، به پایین بیفکند و خاموش شد


ز اعماق مغزش به جز درد و رنج ، نمی‌کرد پیدا کلام دگر                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               در آن عمر کوتاه او خاطرش ، نمی‌داد جز آن پیام دگر

 

ز چشم معلم شراری جهید ، نماینده‌ آتش خشم او                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               درونی پر از نفرت و کینه داشت ، غضب می‌درخشید در چشم او


چرا احمد کودن بی‌شعور (معلم بگفتا به لحن گران)                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               نخواندی چنین درس آسان  بگو، مگر چیست فرق تو با دیگران؟


عرق از جبین احمدک پاک کرد ، خدایا چه می گوید آموزگار                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               نمی‌بیند آیا که در این میان ، بود فرق مابین دار و ندار


چه گوید؟ بگوید حقایق بلند؟ به شهری که از چشم خود بیم داشت                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               بگوید که فرق است مابین او ، و آن کس که بی‌حد زر و سیم داشت


به آهستگی احمد بی نوا ، چنین زیر لب گفت با قلب چاک                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               که آن‌ها به دامان مادر خوش‌اند ، و من بی‌وجودش نهم سر به خاک

 

به آن‌ها جز از روی مهر و خوشی ، نگفته کسی تاکنون یک سخن                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               ندارند کاری به جز خورد و خواب ، به مال پدر تکیه دارند و من


من از روی اجبار و از ترس مرگ ، کشیدم از این درس بگذشته دست                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               کنم با پدر پینه‌ دوزی و کار ، ببین دست پرپینه‌ام شاهدست


سخن‌های او را معلم برید ، ولی او سخن‌های بسیار داشت                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               دلی از ستم‌کاری ظالمان ، نژند و ستم‌دیده و زار داشت


معلم بکوبید پا بر زمین ( که این پیک قلب پر از کینه است)                                                                                                                                                                             

                                                                                                                                                                               به من چه که مادر ز کف داده‌ای ، به من چه که دستت پر از پینه است


رود یک نفر پیش ناظم که او ، به همراه خود یک فلک آورد                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               نماید پر از پینه پاهای او ، ز چوبی که بهر کتک آورد

 

دل احمد آزرده و ریش گشت ، چو او این سخن از معلم شنفت                                                                                                                                                                              

                                                                                                                                                                               ز چشمان او برق سویی جهید ، به یاد آمدش شعر سعدی و گفت:


تأمل خدا را ، تأمل دمی                                                                                                                                                                              .........

                                                                                                                                                                               تو کز محنت دیگران بی‌غمی ، نشاید که نامت نهند آدمی...


(از یادداشت‌های یک معلم، کرمان، ۱۳۴۴)


با تشکر از آقای بابک مجذوب

---------------------------------------------------------------------------------------
دانلود PDF شعر فوق :




نوع مطلب : فارسی کارشناسی 

داغ کن - کلوب دات کام
نظرات() 
Can stretching help you grow taller?
یکشنبه 15 مرداد 1396 11:28 ب.ظ
Good blog post. I definitely appreciate this site. Keep it up!
trishaarguelles.exteen.com
سه شنبه 20 تیر 1396 11:49 ب.ظ
Thanks a bunch for sharing this with all of us
you actually know what you're talking about! Bookmarked.

Please also seek advice from my site =). We could have a link
alternate agreement between us
BHW
دوشنبه 28 فروردین 1396 05:40 ب.ظ
I think everything typed made a bunch of sense. However, what about this?
what if you wrote a catchier title? I mean, I don't wish to tell
you how to run your blog, however what if
you added something that grabbed folk's attention? I mean دانشجویان مکانیک دانشگاه سمنان ورودی 90 - احمدک ...
is kinda plain. You should peek at Yahoo's home page and watch how they write
post titles to get viewers interested. You might add a related video or a picture
or two to grab people interested about everything've written. In my opinion, it might bring your website a little
bit more interesting.
اشنا
پنجشنبه 21 اردیبهشت 1391 11:15 ق.ظ
ممنون از کار قشنگتون بچه ها.خسته نباشید.
پاسخ پویان نیّری : خواهش میکنم، دیگه کاری بود که از دستمون برمیومد D:
پویان
جمعه 15 اردیبهشت 1391 10:35 ب.ظ
حتما ، این هفته ازش میگیرم و توی وبلاگ میذارم ;)
پنجشنبه 14 اردیبهشت 1391 02:38 ب.ظ
lotfan sheer haie khode aghaie majzob ra ham dar weblog bezarid
 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر